Muzeum Historii Miasta Przemyśla

Zabierz Tatę do Muzeum

Drodzy Rodzice. Zapytani, co jest w Waszym życiu najważniejsze, prawdopodobnie wszyscy zgodnie odpowiecie, że dzieci. A tym co najważniejsze, co możecie dać swojemu dziecku jest czas.

Badania pokazują, że matki spędzają przeciętnie około 30 minut dziennie na aktywnej obecności z dzieckiem, ojcowie – około 10.

Czas to zmienić! A my Wam w tym pomożemy.

Ogłaszamy akcję:

Zabierz Tatę do Muzeum.

W każda sobotę w godz. 10.00-12.00 zapraszamy na wspólną zabawę dzieci i ojców w ramach Sobotnich warsztatów artystycznych.

To czas aktywnie spędzony z dziećmi, który pozwoli poznać ich zainteresowania, talenty, wspólnie tworzyć wyjątkowe dzieła, a przede wszystkim świetnie się bawić.

60+kultura

-

60 plusW ostatni weekend września Muzeum Narodowe Ziemi Przemyskiej przyłącza się do ogólnopolskiej akcji Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego „60+kultura”, skierowanej do osób powyżej sześćdziesiątego roku życia.

Zachęcamy do aktywnego uczestniczenia w życiu kulturalnym, dzięki skorzystaniu z oferty dostępnej w miejscu zamieszkania. Zapraszamy seniorów do skorzystania z przygotowanych przez Muzeum atrakcji:

Sobota, 28 września

9:00 – 16:00: bezpłatny wstęp do Muzeum Narodowego Ziemi Przemyskiej, Muzeum Dzwonów i Fajek i Muzeum Historii Miasta Przemyśla.

11:00: Kuratorskie oprowadzanie po wystawie stałej „Wnętrza Mieszczańskie” w Muzeum Historii Miasta Przemyśla, Rynek 9.

12:00 : bezpłatne warsztaty artystyczne „Decoupage, jako technika ozdabiania przedmiotów”, Muzeum Narodowe Ziemi Przemyskiej, pl. Berka Joselewicza 1.

Niedziela, 29 września

11:00 – 15:00: bezpłatny wstęp do Muzeum Dzwonów i Fajek.

12:00 – 16:00: bezpłatny wstęp do Muzeum Narodowego Ziemi Przemyskiej i Muzeum Historii Miasta Przemyśla.

13:00: Kuratorskie oprowadzanie po wystawie stałej „Credo na dwa głosy”, Muzeum Narodowe Ziemi Przemyskiej, budynek główny.

Muzeum nieczynne

W związku z podjęciem zdecydowanych kroków mających na celu zatrzymanie szerzenia się koronawirusa SARS-COV-2 sztab kryzysowy z udziałem Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego zdecydował o czasowym zamknięciu od 12 marca 2020 r. instytucji kultury, filharmonii, oper, teatrów, muzeów, kin oraz szkół, uczelni wyższych i placówek szkolnictwa artystycznego.

Oznacza to zawieszenie organizacji wydarzeń kulturalnych z udziałem publiczności, w tym koncertów, spektakli, wernisaży oraz wydarzeń specjalnych odbywających się w zamkniętych pomieszczeniach, zamkniecie muzeów dla zwiedzających oraz zawieszenie zajęć w placówkach szkolnictwa artystycznego wszystkich stopni.

Wakacje w Muzeum

-

Muzeum Historii Miasta Przemyśla (Oddział Muzeum Narodowego Ziemi Przemyskiej, Rynek 9 – Kamienica Brzykowska) organizuje w sierpniu zajęcia dla dzieci i młodzieży w wieku 6-14 lat.

Zapraszamy we wtoki, środy, czwartki i piątki w godzinach 10:30-12.00.

Program:

  • 1.08-3.08 – „Marian Stroński w dziecięcej wyobraźni”
    Zapoznamy się z twórczością Mariana Strońskiego poprzez opowiadanie o artyście i jego obrazach, a także zabawę – układanie puzzli z obrazami artysty.
  • 7.08-10.08 – „W mieszkaniu prababci”
    Przyjrzymy się, jak mieszkano na przestrzeni XIX i XX wieku w mieszczańskiej kamienicy. Sprawdzimy, co kryje kuchnia prababci? Poznamy tajemnicę przedmiotów, które dziś są już rzadko spotykane, a miały ciekawe przeznaczenie. Pobawimy się w poszukiwanie tajemniczych przedmiotów, ukrytych na wystawie.
  • 14, 16, 17.08 – „Co straszyło w piwnicach?”
    Dowiemy się o handlowej funkcji kamienicy mieszczańskiej. Na warsztatach przekonamy się, co mogło straszyć w mieszczańskich piwnicach i wykonamy postać ducha Kupca-Mieszczanina. Razem stworzymy galerię duchów mieszkających w kamienicach kupieckich.
  • 21.08-24.08 – „Legenda herbu przemyskiego”
    Poznamy historię herbu miasta Przemyśla, a także związanych z nim legend i symboliki elementów umieszczanych na herbie. Dowiemy się, skąd wzięły się herby, z jakich elementów się składały i jakie miały znaczenie. Wspólnie stworzymy ciekawą galerię herbów.
  • 28.08-31.08 – „Co straszyło w piwnicach?”
    Dowiemy się o handlowej funkcji kamienicy mieszczańskiej. Na warsztatach przekonamy się, co mogło straszyć w mieszczańskich piwnicach i wykonamy postać ducha Kupca-Mieszczanina. Razem stworzymy galerię duchów mieszkających w kamienicach kupieckich.

Serdecznie zapraszamy dzieci i młodzież na zajęcia wakacyjne w Muzeum Historii Miasta Przemyśla i miłe spędzenie czasu podczas warsztatów. Zajęcia prowadzone są w oparciu o wystawy stałe Muzeum, wzbogacone o zajęcia plastyczne oraz różnego rodzaju gry, quizy i zabawy.

Warsztaty rozpoczynają się o godzinie 10:30 i trwają do 12:00. Podczas zajęć możliwa przerwa na drugie śniadanie (we własnym zakresie).

Opłata za udział w warsztatach wynosi 5 zł/os.

Dodatkowe informacje pod nr tel. 16 678 65 01 lub w Muzeum, Rynek 9.

Polska scenografia i kostiumy teatralne XIX i XX wieku

Polska scenografia i kostiumy teatralne XIX i XX wieku9 października w Muzeum historii Miasta Przemyśla odbył się wernisaż wystawy Polska scenografia i kostiumy teatralne XIX i XX wieku.

Kilka słów o wystawie...

Nieodłącznym elementem przedstawień teatralnych jest scenografia i kostiumy. To one tworzą obraz i kształtują przestrzeń sceniczną. Pozwalają odbiorcy przenieść się do świata wyobraźni i oderwać się od codzienności, ponieważ jak twierdził Stanisław Wyspiański:

„Na scenie wszystko da się zrobić, byle nie tak, jak się dzieje w życiu”.

Każde przedstawienie, niezależnie czy to w dramacie, operze, czy balecie potrzebuje odpowiedniej oprawy. W Polsce w XX w. nadszedł czas nowoczesnego teatru, który nierozłącznie splata tradycję scenograficzną z nurtami pojawiającymi się wówczas w sztuce. Liczni artyści plastycy, jak np. Stanisław Wyspiański, bracia Pronaszkowie, czy Józef Szajna, zaczynają jednocześnie tworzyć projekty na scenę. Nie brakuje i takich, którzy swoją artystyczną wizję wyrażali przede wszystkim poprzez teatr. Mieszały się więc ze sobą różne konwencje. Z jednej strony dawna tradycja obrazowania dramaturgii scenicznej, z drugiej szybko zmieniająca się sztuka współczesna. Charakterystyczne były tu wątki narodowe i ludowe. Pojawiły się też całkiem nowe sposoby operowania formą, stawiające na bardziej bezpośredni kontakt z odbiorcą, jak spektakle poetyckie, groteskowe, a także te mocno nacechowane odniesieniami symbolicznymi i metaforycznymi. Temu wszystkiemu służyć miała sztuka.

Teatr rządzi się szczególnymi prawami, także jeśli chodzi o scenografię i kostiumy. Przedstawienie dzieje się w jednej chwili, w teraźniejszości, to właśnie wtedy powstaje pełny obraz świata, który został stworzony na potrzeby konkretnej sztuki teatralnej. Wyjątkowe jest tu zjednoczenie świata materialnego z tym co nieuchwytne i nienamacalne, realnego z wyobrażonym, słowa i gestu, dźwięku i obrazu. Na scenie współgrają ze sobą przestrzeń, światło, kolor, ruch i dźwięk. To wszystko scenograf musi połączyć w jeden obraz stwarzanej rzeczywistości scenicznej. Teatr angażuje odbiorcę w pełni, stając się w momencie odgrywania sztuki odrębnym światem. Jest on odzwierciedleniem wizji reżysera, scenografów i aktorów, którzy nie tworzą jedynie kostiumu, skorupy, ale kreują całego, zamkniętego w niej bohatera, żyjącego i odczuwającego. Widz nie widzi aktora, ale postać, którą ten odgrywa. W końcu sztuka zależna jest od publiczności od przeżycia, zrozumienia, wrażliwości i emocjonalności uczestników, którzy nadają sens jej istnieniu i zachowują wrażenia w pamięci.

Polscy scenografowie XX w. czerpali z nieograniczonego źródła, jakim była ówczesna sztuka. Szybko zmieniające się nurty i style artystyczne pozwalały na oddanie każdej, nawet najbardziej fantazyjnej wizji artysty plastyka. Powoli odchodzono od bezgranicznego hołdowania tradycji teatralnej i zaczęto poszukiwać nowych rozwiązań, które na wzór sztuki prowadziły często na drogę eksperymentu, zarówno formalnego, jak i treściowego. Wyznacznikiem nowych projektów stał się symbol, niezwykłość i fantazja. Artyści często odwoływali się do skrajnych emocji odbiorcy, chcąc wzbudzić grozę, lęk i niepewność. Konwencje, style, formy, a wreszcie osobowości samych projektantów. Prowadziło to do stworzenia niepowtarzalnej wizji i obrazu świata, który miał być spójny z przedstawianą sztuką teatralną.

W Polsce kilka ważnych ośrodków, w których kształcili się twórcy. Przede wszystkim byli to projektanci związani z kręgiem sztuki krakowskiej. Mentorami nowych pokoleń scenografów byli tu przede wszystkim Stanisław Wyspiański, jego uczeń Karol Frycz i Andrzej Stopka. Wszyscy trzej byli profesorami tamtejszej Akademii Sztuk Pięknych. Ze scenografią mierzyli się również członkowie powojennej Grupy Krakowskiej. Na wystawie przedstawiamy między innymi prace Kazimierza Mikulskiego, Andrzeja Kreutz-Majewskiego oraz Lidii i Jerzego Skarżyńskich. Inną uczelnią kształcącą projektantów była warszawska Akademia Sztuk Pięknych, gdzie nie brakowało ambitnych i poszukujących nowych rozwiązań artystów. Wymienić tu warto choćby Zofię Wierchowicz, czy Andrzeja Sadowskiego. Nie brakowało i mniejszych, bardziej lokalnych ośrodków związanych bezpośrednio z konkretnymi teatrami, w których na stałe zatrudniani byli scenografowie. Artyści często wiązali się zawodowo z jednym reżyserem.

W polskich projektach scenograficznych i kostiumowych charakterystycznym motywem było nawiązanie do wątków narodowych, utożsamianych często z ludowością. Obecne były one przede wszystkim w pracach takich artystów jak Stanisław Wyspiański i Kazimierz Mikulski. Choć nie brakuje ich także w projektach scenografów młodszego pokolenia. Wymienić tu można choćby Ali Bunscha i jego projekty lalek do sztuki „Piast i Popiel” z 1964 r., czy Ewe Nahlik i jej „Igraszki z diabłem” z 1963 r.

Polski teatr odwoływał się do tradycji. Z niej wywodzili swoje projekty artyści pochodzący z kręgu sztuki krakowskiej. Mentorami nowych pokoleń scenografów byli tu przede wszystkim Stanisław Wyspiański, jego uczeń Karol Frycz i Andrzej Stopka. Wszyscy trzej byli profesorami tamtejszej Akademii Sztuk Pięknych. Jednak polska scenografia XX w. to nie bezgraniczne hołdowanie tradycji, ale poszukiwanie nowych rozwiązań. Odejście od realizmu w stronę eksperymentu, fantazji i niezwykłości. Temu służyły szybko zmieniające się w XX w. nurty artystyczne. Poszukiwania charakterystyczne były dla powojennej Grupy krakowskiej. Na wystawie przedstawiamy między innymi prace Kazimierza Mikulskiego, Andrzeja Kreutz-Majewskego oraz Lidii i Jerzego Skarżyńskich. Polska scenografia to nie tylko Kraków. Istniało wiele ważnych ośrodków, w których kształcili się twórcy. Jednym z nich była Akademia Sztuk Pięknych w Warszawie, gdzie nie brakowało ambitnych, poszukujących nowych rozwiązań projektantów. Wymienić tu warto choćby Zofię Wierchowicz, czy Andrzeja Sadowskiego.

Renata Grzebuła

All is Real - Jacek Szwic w Małej Galerii Fotografii

All is RealOd 2 października w Małej Galerii Fotografii oglądać możemy nową wystawę fotografii Jacka Szwica pod tytułem "All is real".

Wystawa ta jest kolejną z cyklu „All is real”, który kontynuuję od wielu już lat. Interesują mnie ludzie w sytuacjach, które prowokują pytania – Kto? Co? Dlaczego? Gdzie? Odpowiedzi na nie jest tyle, ilu odbiorców i każdemu pozostawiam dowolność interpretacji, wynikającą z jego doświadczeń albo też fantazji. Pojedyncze, pozbawione podpisów fotografie są jak stop klatki z filmu, którego nikt nie nakręcił, ale każdy może do niego dobudować własną fabułę, z własną puentą.

Jacek Szwic

Autor jest członkiem Związku Polskich Artystów Fotografików /nr leg. 775/ i dziennikarzem.

Brał udział w ponad stu wystawach zbiorowych, miał 37 wystaw indywidualnych w kraju i za granicą: Francja, Grecja, Irlandia, Słowacja, Ukraina. Jego prace znajdują się w zbiorach Muzeum Andy Warhola w Miedzilaborcach, w Muzeum Fotografii w Arles, w Galerii „Światło i cień” we Lwowie, w Galerii Domu Polskiego w Dublinie oraz galeriach krajowych i zbiorach prywatnych. Zorganizował wiele plenerów i akcji artystycznych, między innymi dwie edycje Międzynarodowego Festiwalu Fotografii w Przemyślu (1998, 1999). Założył i prowadził międzynarodową grupę twórcą Black & White. Przez dziesięć lat prowadził White Photo Gallery w Klubie Niedźwiadek w Przemyślu, był kuratorem Galerii Fotografii „Mała sień” w Muzeum Narodowym Ziemi Przemyskiej. Był autorem i kuratorem międzynarodowego projektu „The Limits of te document” realizowanego przez Galerię Sztuki Współczesnej w Przemyślu. W ramach „Roma Decade” uczestniczył w projekcie Community Children In Miedzilaborce finansowanym przez Fundation Open Society Institute. W 2014 roku w ramach stypendium twórczego Prezydenta Miasta Przemyśla zrealizował autorski projekt „Pracownie przemyskich artystów”. Od ponad trzech lat prowadzi Małą Galerię Fotografii w Muzeum Historii Miasta, oddziale Muzeum Narodowego Ziemi Przemyskiej.

e-mail: photjack@o2.pl